Το πηγάδι

Το θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια, ένα περιέργο μαρμάρινο πηγάδι πλαισιωμένο από δυό χτιστές κολώνες. Δίπλα στον αμαξιτό δρόμο προς το Ηραίον περνάει απαρατήρητο σχεδόν από όλους.


Το χαρακτηριστικό του που εμένα μου κέντριζε τη φαντασία ήταν τα βαθιά αυλάκια χαραγμένα στο μάρμαρο από τα σχοινιά που οι άνθρωποι εκατοντάδες;χιλιάδες; χρόνια τραβούσαν με δύναμη για να ανεβάσουν στη επιφάνεια το πολύτιμο νερό.



Είναι παρατημένο και απ όσο μπορώ να θυμάμαι έχει φθαρεί αρκετά από τις καιρικές συνθήκες τα τελευταία χρόνια. Δε γνώριζω βεβαία τι θα μπορούσε να γίνει από την πλευρά της αρχαιολογικής έρευνας όμως λίγο ευπρεπισμός του χώρου και ίσως μια ταμπελίτσα για τους τουρίστες με κάποιες σχετικές πληροφορίες δεν θα΄ταν άσχημη ιδέα...


Υπάρχει και κάτι ακόμη : Το πηγάδι έπαψε να χρησιμοποιείται την κατοχή μετά από ένα σαμποτάζ της αντίστασης κατά των Γερμανών, έτσι λένε κάποιες φήμες που άκουσα από κάποιους παπούδες όταν ήμουνα μικρός. Μάλιστα ένας είχε πει πως ίσως εκεί μέσα να πέταξαν οι αντάρτες τους νεκρούς γερμανούς αξιωματικούς μετά το σαμποτάζ.
Δε γνωρίζω αν ιστορικά συνέβη κάτι παρόμοιο ώστε να δηκαιολογεί παρόμοιες φήμες.



Όπως και νάναι το πηγάδι αυτό αξίζει να προσεχτεί από τους υπεύθυνους λίγο παραπάνω.

Τα κατοικίδια της αυλής μας

Αυτή είναι η ΚώΝι (από το ΚΩστας και το ΝΙκος ) η σκυλίτσα μας.


Είναι μεγάλη φάτσα όπως βλέπετε.


Ο Τάσος και η Άλκις είναι πολύ σκεπτικοί βλέποντας την.



Η Άλκις σαν αρχηγός άρχισε τις επαφές προς αναγνώριση...



Ενδιαφέρον υπήρχε απ όλες τις πλευρές...




Ο Γκάρφιλντ προτίμησε να κρατήσει απόστασεις πίσω από την ασφάλεια της αρχηγού του.


Αυτός είναι ο Αλέκος, έφαγε πολύ κυνηγητό στην αρχή από την Κώνη...



Οι γυναίκες του Αλέκου μας γύρισαν την πλάτη...




Η παγώνα μας πάντα ανήσυχη


και ο παγώνος πάντα σε επιφυλακή!


Οί κότες άνετες και πάντα....


αποδοτικές!!!


Έπεται ανάρτηση με τα ...άγρια της αυλής μας ;)

Στις παλιές αλυκές της Σάμου

Οι παλιές αλυκές βρίσκονται στο νότιο ανατολικό μέρος του νησιού.
Απαραίτητες για τους κατοίκους της Σάμου και των γύρω νησιών παλαιότερα, σταμάτησαν να λειτουργούν τη δεκαετία του 1970।Και να σκεφτεί κανείς πως το αλάτι που βρίσκεται πληθωρικά στα νερά της θάλασσας ήταν πολύτιμο και πανάκριβο τότε, αφού ήταν είδος του μονοπωλείου, για να αποπληρωθούν κάποια άλλα δάνεια της πατρίδας μας και ως εκ τούτου απαγορευόταν να βγάλει κανείς αλάτι από μόνος του.

Απέναντι ακριβώς τα μικρασιατικά παράλια, τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά για τους χιλιάδες πρόσφυγες του νησιού.

Το κεντρικό συγκρότημα των κτιρίων χτισμένο γερά με γαλαζόπετρα στέκεται ακόμα όρθιο.

Σε αντίθεση με το κτίριο διαχείρισης που βρίσκεται υπό κατάρρευση...

προς μεγάλη χαρά των υδρόβιων πουλιων που κάθε χρόνο κατακλύζουν την πλημμυρισμένη περιοχή.

Δεν ξέρω τι είδους μηχάνημα να ήταν αυτό αλλά σαν παπιοπαρατηρητήριο είναι τέλειο.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν τον Απρίλη, τα πουλιά που έχουν φωλιές είναι λιγοστά

παπιά

μερικά μπεκατσίνια

και ένα ξεχασμένο λευκό φλαμίγκο...

'Οπως και νά΄χει πάντως, η φύση βρίσκει πάντα τον τρόπο, για να θεραπεύει τις πληγές που ανοίγουν οι άνθρωποι.

Μουσείο φυσικής ιστορίας Μυτιληνιών Σάμου

Κάντε κλίκ στο παραπάνω λογότυπο του μουσείου για να διαβάσετε σχετικά

Το καπλάνι της βιτρίνας

Το περίφημο καπλάνι όπως είναι σήμερα

Η ιστορία του από την βιτρίνα του μουσείου

εκδόσεις του ομώνυμου βιβλίου (κάντε κλικ)σε διάφορες γλώσσες

Το κτήριο του μουσείου

Αν ερθέτε στη Σάμο αξίζει να περάσετε από τους Μυτιληνιούς και το μουσείο