Από πολύ παλιά στο Καρλόβασι ήταν ανεπτυγμένη η βυρσοδεψία και λειτουργούσαν πολλά και μεγάλα εργοστάσια, που καταστράφηκαν κατά τον τελευταίο πόλεμο και τον εμφύλιο, τα ερείπιά τους, στην παραλία, δείχνουν το μέγεθός τους και τον πλούτο που έφερναν. Η βιομηχανία αυτή αναπτύχθηκε εδώ, όχι γιατί αφθονούσαν τα δέρματα, αλλά γιατί υπήρχε άφθονος φλοιός πεύκου και βελανίδια, απαραίτητες δεψικές ύλες για την εποχή εκείνη, η ανακάλυψη των χημικών δεψικών υλών, έσβησε και τα τελευταία βυρσοδεψία μάταια αγωνιζόταν να επιβιώσουν.
Πηγή : http://www.samosin.gr/
Το Ταμπάκικο ήτανε δίπατο. Στο κάτω πάτωμα γινότανε η υγρή δουλειά: η προκαταρκτική και η δέψη. Ήταν εκεί οι λίμπες και τα ποντόνια και τα καβαλέτα και οι βαρέλες. Εκεί γινόταν τα ξενερίσματα και τα ξελεσάσματα και τ’ ασβεστώματα. Και βέβαια τα παστώματα και τα γυρίσματα στις βαρέλες. Υγρασία και γλίτσα και μισόφωτο. Και βρώμα βαριά.Στο πάνω πάτωμα γινόταν η στεγνή δουλειά: η τελειοποίηση και η συσκευασία. Ήταν εκεί οι πάγκοι για το στρώσιμο των πετσιών, οι κρεμάλες για το κέρωμα και το στέγνωμά τους, οι κύλιντροι για το σιδέρωμα, κι όλα τα εξελιγμένα μηχανήματα. Ήταν φωτεινό το πάνω πάτωμα, καθαρό κι είχε την ευχάριστη μυρωδιά του αργασμένου δέρματος.
Κ. Καλαϊτζής. Το ταμπάκικο, εκδ. ΠΙΤΣΙΛΟΣ, 1990, σελ. 20
Σας προτείνουμε ανεπιφύλακτα το παραπάνω βιβλίο
Διαβάστε στην παρακάτω σελίδα όλη την ιστορία των ταμπάκικων
.JPG){kind=small}
.JPG)
.jpg)
.jpg)
