Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ - FORTINO SAMANO

O Φορτίνο Σαμάνο εκτελέστηκε λίγα δευτερόλεπτα μετά από αυτή τη φωτογραφία.

Ενέπνευσε τον Θανάση Παπακωνσταντίνου να γράψει ένα τραγούδι , που θυμίζει ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, και τον καθένα που περιγελά τον θάνατο αφού τον έχει ξεπεράσει.

Ο βραζιλιάνος φωτογράφος Σαλγκάδο έβαλε χρόνια πριν τη λεζάντα στη φωτογραφία, γράφοντας: «Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεσή του. Βλέπουμε, σημείωνε ο Σαλγκάδο, έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον θάνατο». Ο εικονιζόμενος είναι ο Μεξικανός υπολοχαγός του Ζαπάτα, που εκτελέστηκε το 1917 από τον ομοσπονδιακό στρατό. Δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεσή του ζήτησε ένα τσιγάρο και πόζαρε ακουμπισμένος σε ένα πέτρινο τοίχο, χαμογελώντας άφοβα στο φακό του Agustin Victor-Casasola. Στάση τόσο παράδοξα γενναία για έναν άνθρωπο, που έχει απέναντι του τον εκτελεστή του !!!Οι στίχοι του τραγουδιού που έγραψε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μοιάζουν με σύντομο θεατρικό σκετσάκι σε τρεις πράξεις και με τρεις διαφορετικούς αφηγητές: τον ίδιο τον Σαμάνο, τον εκτελεστή και .. το τσιγάρο του.
Στίχοι: Παπακωνσταντίνου ΘανάσηςΜουσική: Παπακωνσταντίνου ΘανάσηςΕρμηνευτές: Παπακωνσταντίνου Θανάσης, Σαββόπουλος Διονύσης (Ντουέτο )

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:Είμ’ ό,τι δεν έζησα.Είμαι η βροχή που θα ‘ρθει να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμίΒράδυ, στα κρεβάτια τους, θα στενάζουν ξαναμμένες:Ποιος Σαμάνος έφερε τούτη την βροχή

Ο στρατιώτης με το όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ό,τι έχει ζήσειΕίμαι ένας μικρός Θεός, είμαι ένα στοιχειόΠάνω από το αίμα του, αύριο εδώ, την ίδια ώραερπετά θα σέρνονται, όπως κάνω κι εγώ

Το τελευταίο τσιγάρο και εκείνο σκέφτεται:Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουνΟ καιρός θα χάνεται, ώσπου κάποιο από αυτά θα φωνάζει libertaΚι όπως θα κοιτά τις κάννες, θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά

Ευχαριστούμε τον Πάνο Βασιλόπουλο που μας έδωσε την άδεια να αναδημοσιεύσουμε την ανάρτηση από το Μπλογκ του.

ΥΓ. Η Ιστορία του Φορτίνο Σαμάνο μας έχει αγγίξει πολύ, και την αφιερώνουμε σε όλους αυτούς που είχαν την παληκαριά και το θάρρος να στέκονται απέναντι στο θάνατο κοιτάζοντάς τον κατάματα...