Κρυφές όμορφες στοές της Σαλονίκης

Μια παροιμία λέει πως ο Εβραίος, όταν ξεμείνει από λεφτά, τα παλιά του τεφτέρια ψάχνει... Έτσι κι εγώ πού να βρεθεί χρόνος για βόλτες και φωτογραφίες με δυο μωρά στο σπίτι;

ψάχνω λοιπόν τα τεφτέρια της μνήμης και του υπολογιστή και βρίσκω... εικόνες αγαπημένες κι ας πονάνε...

Παλιές στοές στη Σαλονίκη...

Κοσμήματα αρχιτεκτονικής πρακτικής, με σκαλοπάτια τριμμένα από το χρόνο και τη ζωή...

Παρατημένα στο χρόνο και την καταστροφή...

Με εθνική υπερηφάνεια και ταμπελίτσα "κλειστόν" δυστυχώς φαλιρήσαμε....σε όλα!

με συρματοπλέγματα, για να προστατέψουμε τη μιζέρια μας μήπως και μας την κλέψουν...




Ευτυχώς μας φυλάει ο μούργος...

΄Αφυτος ή Άθυτος Χαλκιδικής, φτιαγμένη από πέτρα και ήλιο.

Η Άθυτος ή Άφυτος είναι ένας οικισμός της Χαλκιδικής που κατοικείται από τα προϊστορικά χρόνια. Απέχει 91 χλμ. από τή Θεσσαλονίκη και 48 χλμ. από τον Πολύγυρο. Τον 8ο π.Χ. αιώνα, στον προϊστορικό οικισμό εγκαταστάθηκαν άποικοι από την Ερέτρια. Τα άφθονα νερά και η φυσικά οχυρή θέση είναι μάλλον οι κύριοι λόγοι της συνεχούς κατοίκησης της περιοχής. Το 14ο αιώνα, το χωριό αναφέρεται σε Αγιορείτικα έγγραφα. Το 17ο αιώνα, σύμφωνα με τα ευρήματα βρισκόταν σε οικονομική άνθηση. Σήμερα είναι από τους πιο ενδιαφέροντες αρχιτεκτονικά οικισμούς της Χαλκιδικής. Η χρησιμοποίηση του πωρόλιθου από ντόπιους τεχνίτες έδωσε μερικά χαρακτηριστικά δείγματα νεοελληνικής αρχιτεκτονικής.
Αν βρεθείτε στο χωριό, αξίζει τον κόπο να περπατήσετε στα σοκάκια του και να θαυμάσετε αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες σε παλιά σπίτια. Μερικά αρχοντικά, όπως του Κατσάνη, του ζωγράφου Παραλή, του μουσικού Μάντακα (στην Μονδουνού) αντιπροσωπεύουν με τον πιο πειστικό τρόπο αυτή την αρχιτεκτονική. Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε τον ναό του Αγ. Δημητρίου, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Κτίστηκε με ντόπιο πωρόλιθο το 1858. Επιπλέον, είναι ο μόνος ναός της Χαλκιδικής του τύπου βασιλική μετά τρούλου. Χαρακτηριστικά είναι και τα λαϊκά ανάγλυφα πάνω από τα παράθυρα και στο κωδωνοστάσιο.

Μια επίσκεψη στον «Οινοχόο»

Ο Οινοχόος είναι ένα μικρό συμπαθητικό εστιατόριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Τα φαγητά του από παραδοσιακά μέχρι άκρως ευρηματικά και πρωτότυπα, μας αρέσουν πάρα πολύ
και κάθε φορά που βρισκόμαστε στην πόλη φροντίζουμε να δοκιμάσουμε τις γεύσεις του.

Σας παρουσιάζουμε δυο σαλάτες που πρόσφατα δοκιμάσαμε και που μας ενθουσίασαν πάρα πολύ.

Η πρώτη περιείχε:

Τρυφερό φρέσκο σπανάκι
Φέτες ντομάτας
Ανθότυρο,σπόρια ροδιού
Σουσάμι ,σπόρους παπαρούνας
Και κριθαρένιο παξιμαδάκι

Η δεύτερη περιείχε:

Λίγο μαρούλι
Μπόλικη ρόκα
Αγγουράκι,ανθότυρο
Λιαστές ντομάτες
Σπόρους ροδιού
Και κριθαρένιο παξιμαδάκι

Καλή Σας όρεξη

Ευχαριστούμε τον „Οινοχόο“ για την νοστιμιά και την ιδέα!

«Οινοχόος», Κ. Μελενίκου 39, Θεσσαλονίκη

Στο Μπιτ Παζάρ της Θεσσαλονίκης

Ιστορία του Μπιτ Παζάρ
Πρόκειται για τη μοναδική αγορά παλαιοπωλείων στη πόλη. Η ιστορία του Μπιτ Παζάρ φτάνει πίσω στο 1928 και φέτος κλείνει τα 80 χρόνια ζωής. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, ο μεγαλύτερος αριθμός προσφύγων εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Προκειμένου να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της αποκατάστασής τους, παραχωρήθηκαν στον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Προσφύγων Θεσσαλονίκης οικόπεδα στην περιοχή της οδού Τοσίτσα και κατασκευάστηκαν διώροφα κτίρια στα οποία έμεναν ενώ στο ισόγειο λειτουργούσαν καταστήματα. Τα κτίρια αυτά εγκαινιάστηκαν από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1928. Χαρακτηριστική είναι η περίκλειστη πλατεία της περιοχής με τις έξι στοές. Από τα παλαιά ρούχα που πωλούνταν στα καταστήματα και τα οποία ήταν γεμάτα ψείρες «Αγορά της ψείρας», (μπιτ στην τούρκικη γλώσσα) καθιερώθηκε το όνομα της προσφυγικής αγοράς : Μπιτ – παζάρ. Στο Μπιτ – παζάρ εκτός από παλιά ρούχα μπορούσε να βρει κανείς χιλιάδες μικροαντικείμενα και ψιλολόγια, πράγμα που ισχύει και σήμερα.

Πηγή: http://ilovethessaloniki.blogspot.com/2008/10/1.html

Λευκός Πύργος - Θεσσαλονίκη

Πρόσκληση για μια πιο στενή γνωριμία με τη Θεσσαλονίκη αποτελεί η επίσκεψη στο Λευκό Πύργο, ο οποίος έχει ανοίξει τις πόρτες του στο κοινό με μία μόνιμη έκθεση, αφιερωμένη στην πόλη της Θεσσαλονίκης.